Men neme een jonge succesvolle vrouw, een uitdagende baan, een psychopathische baas, lange werkdagen, het ontbreken van een liefdesleven en je krijgt 'De Urenfabriek'. Het verhaal doet denken aan 'De duivel draagt Prada', maar speelt zich ditmaal af in ons eigen kleine Holland. Op de Zuidas in Amsterdam, welteverstaan. Maar is deze vergelijking wel terecht?

Fleur Brockhus tekent in 'De Urenfabriek' het verhaal op van Felice Jansen. Deze jonge, ambitieuze vrouw gaat aan de slag als stagiaire bij het fictieve advocatenkantoor Blick & Bleecker. Felice begint optimistisch aan haar nieuwe functie maar komt onder de hoede van Ria de Roos. Zij maakt Felice op alle mogelijke manier het leven zuur en stelt bizar hoge eisen aan haar stagiaire. Al snel begint haar sociale leven hier onder te lijden. Afleiding vindt Felice bij de knappe, maar getrouwde, advocaat Simon. Ook heeft ze een collega met wie ze buiten werktijd erg goed kan opschieten: Anne.

Echt van deze tijd
Brockhus is echt een schrijfster van de 21e eeuw. Ze is ontdekt op Tenpages.com, het hoofdpersonage uit de film heeft een eigen Facebooksite en in het boek zelf zitten veel verwijzingen naar social media. Zo heeft Felice haar eigen Twitteraccount waar ze haar gal kan spuien over haar baas. Dit doet ze echter niet geheel anoniem, en ook de naam van haar baas schrijft ze voluit. Ik verwachtte eigenlijk dat deze kant van het verhaal nog een staartje zou krijgen. Dat haar Twitteraccount een soort '@CondeElevator' (linken naar: https://twitter.com/#!/condeelevator) zou worden. Maar dat is helaas niet zo. Hoewel haar account een uitlaatklep is voor Felice, groeit het niet uit tot meer dan dat. Het vormt nu enkel een leuke afsluiting voor een aantal hoofdstukken.

Lijdensweg
In 'De Urenfabriek' wordt op een mooie manier een inkijkje gegeven in het leven van een verschillende personages in het advocatenwereldje. Al lezende krijg je zowaar meer respect voor de groten der advocatuur zoals Bram Moskowicz, Gerard Spong en Inez Weski. Vergeet de lijdensweg van een arts in opleiding: de weg naar een positie als advocaat is pas lang en zwaar. De klussen die Felice tijdens de stageperiode moet uitvoeren zijn vermoeiend, soms ronduit vernederend en vooral geestdodend. Urenlang dossiers doorspitten op zoek naar 'gaten' in bindende contracten is voor niemand leuk.

Carrièreswitch
Gaandeweg komt Felice erachter dat de advocatuur toch niet echt iets voor haar is. De loodzware eisen, die aan haar gesteld worden wil ze advocaat worden, breken haar op. Ze ziet hoe het haar collega en vriendin Anne kapotmaakt en wil dit voor zichzelf voorkomen. Met gebruik van een zelfhulpboek redt Felice zichzelf van een verkeerde carrière. Dit deel vond ik een beetje zweverig overkomen, maar omdat het de hoofdpersoon wel helpt tot het maken van belangrijke keuzes, is het toch een onmisbaar deel van het boek.

Naïef meisje
Het is makkelijk om de vergelijking met 'De duivel draagt Prada' te maken, maar dat doet het boek geen recht. In grote lijnen lijkt het wellicht op elkaar - naïef meisje begint bij bedrijf waar ze een gemene baas krijgt maar door haar eigen kracht overkomt ze alle problemen - maar als je het boek leest kom je erachter dat er teveel verschillen zijn om de boeken over één kam te scheren. Waar 'De Duivel draagt Prada' veel inzicht geeft in de modewereld en wat hierbij komt kijken, doet 'De Urenfabriek' dit voor de advocatuur. Maar dan minder uitgebreid, want Brockhus wilde waarschijnlijk voorkomen dat het boek te veel ging lijken op een wetboek. Brockhus besteedt daarentegen meer aandacht aan haar hoofdpersonage Felice. Wat zij denkt, wat zij voelt, hoe zij beslissingen neemt, deze zaken staan voorop. De boze advocatenwereld en alle aanverwante zaken daaromheen komen op de tweede plek. Ook de bazinnen uit beide boeken zijn compleet anders. Waar Miranda Priestly uit 'De duivel draagt Prada' een onbreekbare ijskoningin is en blijft, geeft Brockhus een inkijkje in het persoonlijke leven van Ria de Roos waardoor er kreukels in haar imago ontstaan. Kreukels die ook Felice opvallen. Felice heeft nog de kans om van bazin te wisselen (geen al te goede keuze trouwens) maar Andrea Sachs kan niet ontsnappen aan Miranda Priestly. 'De Urenfabriek' lijkt daarom dus hooguit in grote lijnen op 'De duivel draagt Prada'.

Fleur Brockhus heeft een uiterst interessant, goed boek geschreven. Het is makkelijk om met de hoofdpersoon mee te leven, de verhaallijnen zitten goed in elkaar en het vermelden van hedendaagse technieken in het verhaal zorgt dat zelfs de jongste studenten onder ons zich kunnen identificeren met Felice. Brockhus heeft nu haar eigen tekstbureau, maar ik hoop dat ze het schrijven niet vergeet. Als er een nieuw boek van haar uitkomt, sta ik in de rij.

> Bestel 'De urenfabriek'