Mario Gelden wil mensen een glimlach bezorgen met 'Cabaret op een papieren podium', dat overigens best “een knallende bestseller” mag worden. Een glimlach bezorgt hij zeker met dit interview. Lees over ‘emotiemens’-Mario's verleden als zanger, de onnozelheid van Theo Maassen en de fietsvereniging.

Hoe ben je op TenPages.com terecht gekomen?
Via Miel Blok! Schrijver van ‘Arie Wubbo’. Zijn boek ligt nu succesvol in de boekenzaak, vergezeld met heuse songtracks. Toen ik zelf wat liep te broeien met schrijfideeën vroeg ik hem om advies. En zie hier!!

Wat zou je met je manuscript willen bereiken?
Een glimlach. Een genuanceerd krulletje in de mondhoek! Een schaapachtige grinnik waar lezende zelf misschien een beetje van schrikt. Zolang lezers de schrijver maar niet al te serieus nemen, dat doet de schrijver zelf namelijk ook niet. Tot zover het politiek verantwoorde antwoord... Het eerlijk antwoord?: Een knallende bestseller...

Je vertelt dat je podiumangst hebt, heb je het ooit geprobeerd om je verhaal aan een zaal te vertellen?
"Vroeger" heb ik ooit eens de illusie gehad dat ik kon zingen in een band. Een vijfkoppige onzichtbare toevoeging aan het garnizoen van al bestaande coverbandjes. Een week lang voor het optreden was ik doodziek van de zenuwen. Op het moment dat ik achter de microfoon stond, had ik het idee dat ik in de loop van een geweer staarde. Afwachtend publiek was naar mijn mening nieuwsgierig naar het effect van het schot op mijn kruin! Ik heb sinds die tijd een gezonde fobie opgebouwd met de geplankte aandachtsvloer, en ik vrees dat deze van blijvende aard is...

Je bent erg sceptisch in je manuscript, ben je dit in je dagelijkse leven ook of is het de cabaretier in je die naar boven komt?
In het dagelijks leven ben ik zelfs zeer positief, en heb ik het niet zo op doemdenkers en branietrappers. Wat me wel zeer ligt is het uitlokken van een discussie. Mensen triggeren. En dan het liefst over een onderwerp wat niet voor de hand ligt. Onderwerpen waar geen hond op let, die het leven een beetje kunnen relativeren. Dat zonder de ernst van al bestaande zaken af te nemen!

Hoe ben je op het idee gekomen om cabaret te gaan schrijven?
Nou, eerlijk gezegd ben ik totaal niet in staat om een lang boeiend verhaal te vertellen. Ik houd van het genre "hak op de tak". Mensen laten lachen! Liefst om mijn eigen stommiteiten. Een suffe verjaardag opvrolijken met geblaat over een akkefietje tussen mij en mijn vriendin haar harsstrips. Heerlijk. Wel voor een klein publiek? Ja, dan wel! Als het niet is aangekondigd. De ambitie bestaat wel, maar het lef niet. Daarom het plan om te gaan schrijven. Niet dezelfde kick, maar wel hetzelfde doel!

Schrijf je vaker? Heb je al meer stukken geschreven en was dit hetzelfde genre?
Een fietsvereniging wordt eens in het kwartaal getrakteerd op mijn ongezouten mening over hun hobby. Van nature een toefje lui, kan ik me niet helemaal vinden in hun vrijetijdsbesteding. Mijn onbegrip, en waarschijnlijk met name mijn onbekwaamheid met de omgang van zadelpijn en zweverig gezwets over een in dope gedrenkte Tour de France, heeft de club doen beslissen om mijn column tot een vaste rubriek in hun clubblad te maken. Dit