Voor schrijfster Jayne Bakker voelt het schrijven van haar verhaal soms als klimmen over haar eigen veilig afgebakende begrenzingen, maar: "dromen moet je leven, vandaar deze sprong in het diepe." Haar manuscript 'Stralen van de zon' vertelt het waargebeurde verhaal van Jayne's moeder, die op zestienjarige leeftijd van haar geboorteland Indonesië met de SS Sibajak van de Koninklijke Rotterdamse Lloyd naar Nederland kwam. Een verhaal waarin zelfbehoud van levensbelang is. In gedachteflarden wordt een groot deel van de geschiedenis van een illustere familie beschreven.

Waarom heb je dit boek geschreven?
Zeven jaar geleden volgde ik in de Auvergne, Frankrijk, een schrijfcursus bij Elle Eggels (bestsellerauteur van o.a. Het huis van de Zeven Zusters). Daar ben ik zonder na te denken gaan schrijven. Niet op een laptop, maar in een ruitjesschrift van een van mijn kinderen. Urenlang heb ik geschreven zonder kramp te krijgen. Helemaal hyper kwam ik op de cursus, waar ik meteen werd gevraagd mijn verhaal voor te lezen. Uit alle reacties bleek dat ik wel iets met dit verhaal moest doen. Bovendien zitten er boodschappen in die ik zo belangrijk vind dat ik ze breder wil verspreiden dan mijn eigen familie: namelijk om onder alle omstandigheden die er op je pad komen toch je authenticiteit te beschermen en dat materie het leven weliswaar heel aangenaam kan maken, maar van geen waarde is als je daarvoor je ziel verkoopt.

Waar gaat je manuscript Stralen van de zon over?
Stralen van de zon gaat over de radicale omwentelingen in het leven van mijn moeder op zestienjarige leeftijd. Geboren en getogen in de tropen, is ze na haar eerste drie jaren in een jappenkamp opgegroeid in weelde en toen noodgedwongen naar Holland gekomen. In het etmaal waarin het schip voor de kust van Rotterdam wacht op toestemming om de haven binnen te mogen varen, worden haar gedachten en gevoelens en een groot deel van de familiegeschiedenis beschreven.

Hoe ben je bij het verhaal gekomen?
Het beeld van mijn moeder op een vrijwel leeg dek, gehuld in de koude mist, is in eerste instantie zomaar bij me opgekomen. Toen mijn moeder echter de eerste versie las, zei zij dat het was alsof ik in haar was gekropen. Dat wat zij aan het eind van die lange reis heeft gevoeld en gedacht, had ik precies verwoord. Mijn moeder en grootmoeder hebben altijd veel verteld over hun leven in Indonesië en het merendeel van de familieverhalen was mij al bekend. Er zijn talloze foto's uit die periode, veel daarvan zijn met gevaar voor eigen leven het jappenkamp in en uit gesmokkeld. Nadat ik met schrijven was begonnen, kwamen steeds meer verhalen boven in het kader van research.

Wat was de beste beslissing die je ooit hebt genomen?
Stoppen met mijn werk als advocaat toen onverwachts onze oudste zoon zich aandiende. In een paar jaar had ik zoveel ellende gezien bij kinderen die het qua geld en spullen aan niets ontbrak, maar aan werkelijke, oprechte aandacht van hun ouders des te meer. Mijn man zag zichzelf niet als huisman en destijds was parttime werken geen optie. Ons inkomen werd gehalveerd en ineens konden we niet meer elke week uit eten of zomaar met vakantie. Ik heb er geen moment spijt van gehad. De lessen van mijn moeder en haar familie zijn dus ook goed in mij verankerd.

En je slechtste?
Dat ik een studie ben gaan doen zonder daar echt achter te staan. Ik wilde psychologie of sociologie doen, maar had wiskunde halverwege de MAVO al laten vallen. Toen mijn rechtenstudie zo soepeltjes verliep dat ik ruim binnen vier jaar kon afstuderen, kreeg ik de ene na de andere baan aangeboden in plaats van eerst oeverloos te moeten solliciteren. Ik heb een baan als accountmanager bij een telemarketingbedrijf gecombineerd met de baan in de advocatuur en dacht totaal niet na in hoeverre dat was wat ik echt wilde; ik voelde me succesvol en 'the sky was the limit.' Ik leefde van buiten naar binnen en hield dat uiteindelijk niet lang vol.
 

Wanneer ben je het