“LEIMUIDEN/STROE - De 19-jarige militair Jordy Matthijssen uit Leimuiden is maandagavond 11 mei 2009 overleden aan de gevolgen van een ongeval eerder die dag in het Gelderse Stroe.” Angela Mollers verloor ruim een jaar geleden haar zoon, die toen 19 jaar oud was. Jordy kreeg een fataal ongeluk met zijn auto tijdens de uitoefening van zijn dienst als Nederlandse militair. Zijn moeder Angela beschrijft in haar manuscript "Van binnen blijf ik huilen" op indringende wijze de gebeurtenissen rondom het ongeval en het omgaan met het verdriet. Haar directe schrijfstijl zorgt ervoor dat het onmogelijk is om onberoerd te blijven door haar eerlijke, ontroerende verhaal.

Je manuscript heet 'Van binnen blijf ik huilen'. Waarom koos je voor die titel?

'Van binnen blijf ik huilen' is een titel die voor mij het meest de waarheid benadert. De buitenwereld ziet over het algemeen weer een 'gewoon' gezin, waarbij elk lid nu weer functioneert in onze maatschappij zoals van je wordt verwacht. Dit behelst alles, van familiebezoeken, verjaardagen en werken tot het maken van (beperkte) toekomstplannen aan toe. Het eerste half jaar was het voor niemand vreemd als ik mijn verdriet liet zien, daarna merkte je bij sommigen al ergernissen. Sinds 11 mei 2010 is ons duidelijk geworden dat velen vinden dat het eerste jaar voorbij is en dat er nu maar weer 'gewoon' gedaan moet worden. De maatschappij verwacht dat je weer meedraait als ervoor. Verdriet is privé, de buitenkant moet weer vrolijk zijn.

Ik vind het ongelofelijk knap dat je de kracht vond om je verhaal op papier te zetten. Hoe viel het schrijven, was het zwaar?

Na de dood van Jordy waren er zoveel vragen van de directe omgeving, heel veel zaken die onbeantwoord bleven omdat de woorden mij in de keel bleven steken, waardoor ik heb besloten een blogsite te maken. Hierin heb ik veel beschreven van alles wat er sinds 11 mei 2009 tot nu toe is gebeurd. Nog steeds schrijf ik hier met regelmaat nieuwe berichten op. En niet alleen maar verdrietige, want hoe vreemd het ook mag klinken, er gebeuren ook mooie dingen. Zelfs weer leuke dingen. Blijkbaar is het voor veel mensen indringend genoeg om ons leven zonder Jordy te willen blijven volgen. Het is, tot mijn eigen verbazing, een zeer druk bezochte site geworden. Het schrijven doet mij goed, het is in de therapiewereld een geaccepteerd fenomeen.. Met de ervaring van het vele schrijven dat ik altijd al heb gedaan, is het manuscript voor het huidige boek eigenlijk als vanzelf geboren. Gek genoeg valt het me niet zwaar om te schrijven over alle gebeurtenissen. Soms lijkt het zelfs wel of ik 'op afstand' schrijf, of het een ander is overkomen en ik het verhaal mag verwoorden. Gelijkertijd ben ik me er heel goed van bewust wat woorden kunnen doen en pas ik er voor op om niet teveel privacy prijs te geven. Eigenlijk valt in mijn boek alleen dat te lezen wat betrokkenen en bezoekers al wisten uit de verhalen of uit toespraken die zijn gehouden. Vaak krijg ik nu de vraag of het verdriet door het schrijven nu bij mij een plaats heeft gekregen. Hier moet ik ontkennend op antwoorden. Het schrijven, het herbeleven, dat molentje van herinneringen blijft doordraaien. Het zal nog lang duren voordat het een plaats in mijn leven heeft gekregen, als dat ooit al zal lukken. Het schrijven is voor mij wel een soort reddingsboei geworden, waar ik me aan kan vasthouden.

Je hebt er duidelijk voor gekozen de lezer van je manuscript heel dichtbij te laten, maar kiest er ook voor om bepaalde dingen niet te delen. Waar trek je de grens en waarom?

Vaak heb ik de opmerking gekregen om van mijn blogs een boek te laten maken. De schrijfstijl op internet en in blogs is echter totaal anders dan ikzelf in boeken terug zou willen zien. Mijn keus om de lezer dichtbij het verhaal te halen heeft vooral te maken met het feit dat ik geen opsomming van feiten wilde hebben maar ook geen dagboekstijl. Het moet prettig leesbaar zijn voor iedereen, ook voor die lezers die helemaal niets van het gebeuren afweten en dus volkomen vreemd in het verhaal stappen. Daarbij heb ik steeds de grens tussen openbaar en privacy nauwlettend in de gaten gehouden. Dat dit mij goed is gelukt, is voor mij gebleken uit de reactie van mijn jongste zoon. Hij was bang dat er teveel verteld zou worden en had een groot opgelucht gevoel toen hij het manuscript las. Waarschijnlijk kan ik hem als mijn allerbeste criticus beschouwen.

Heb je je manuscript aan veel mensen laten lezen voor je het plaatste?

Gek genoeg heb ik het manuscript aan niemand laten lezen. Wel heb ik het uitvoerig met mijn partner, mijn jongste zoon en mijn zus besproken. Ik wilde niet beïnvloed worden op mijn verhaal, het moest echt