TenPages.com

Malou Vreeswijk schreef het manuscript De Vlaktekinderen. Zelfs als je geen grote fan bent van het fantasygenre is het een aanrader: het verhaal is zeer geloofwaardig en spannend geschreven, het decor is professioneel uitgewerkt en de intrigerende Vlaktekinderen hebben de potentie om een fenomeen te worden.

Je manuscript gaat over Vlaktekinderen. Wat zijn dit en hoe heb je ze bedacht?

Vlaktekinderen zijn kinderen die zijn verstoten uit de maatschappij. De wetgeving in Zelon (het koninkrijk waar het verhaal zich afspeelt) bepaald dat een man en een vrouw maar maximaal drie kinderen mogen opvoeden. Het 'overschot' is dus illegaal geboren en eindigt in de meeste (gunstige) gevallen op de Vlakte; een enorm steppegebied wat ongeveer een kwart van het koninkrijk beslaat. Al twee eeuwen lang leven en overleven daar kinderen van alle leeftijden in stammen, die door de jaren heen gevormd werden door de eerste Vlaktekinderen. Je kunt de Vlaktekinderen nog het beste vergelijken met weeskinderen en zwervers: op zichzelf aangewezen en de paria's van de samenleving.
Ik kwam op dit idee doordat ik ooit eens een droom had die ging over de eerste scene uit het boek. In die droom was ik zelf een Vlaktekind (al heb ik de term later bedacht). Dat was dus ook mijn inspiratie en vanuit daar ben ik verder gegaan en heb ik het verhaal er omheen verzonnen. Een andere deel van mijn inspiratie kwam voort uit het feit dat ik een stichting steun die opkomt voor de rechten van kinderen. Vele van hen zijn ouderloos en leiden een armzalig bestaan, dat wilde ik ook in mijn boek verwerken. Tot slot werk ik zelf nog met kinderen en ik sta elke keer weer verbaasd over hun veerkracht en vindingrijkheid en ook dit komt terug in het boek.

Hoe ver ben je met schrijven?

Ik ben momenteel bezig met hoofdstuk 6 en zit nu op 172 bladzijden. Daar heb ik zo ongeveer een half jaar over gedaan, steeds kleine beetjes omdat ik het erg druk heb. In de vakantie zit ik er wel veel aan en dan schrijf ik zo 30 pagina's in een week weg. Er gaat natuurlijk ook veel tijd zitten in het constant herlezen en wijzigen van het manucript.
Ik vind het waanzinnig leuk om het boek te schrijven. Mijn hoofd zit vol met plotten en ideeen die ik nog in het verhaal wil verwerken en als ik bijvoorbeeld even vastloop, dan gebeurt het vaak dat ik op de meeste gekke plaatsen en momenten ineens inspiratie krijg, ik kan dan niet wachten om thuis achter de computer te gaan zitten. Ik zie het verhaal zich afspelen in mijn hoofd, als een scene uit een film, en dan schrijf ik gewoon op wat ik voor me zie.

Je geeft aan dat dit deel 1 is: komen er meerdere delen? 

Het is inderdaad de bedoeling dat er meerdere delen komen, zeker nog wel een deel 2 en 3.

Een van de goede dingen aan je manuscript vind ik dat je heel knap spanning opbouwt in de dialogen. Heb je daar lang over gedaan, om het onder de knie te krijgen?

De dialogen nemen inderdaad een hele belangrijke plaats in bij mijn manier van schrijven. Als kind vond ik de dialogen altijd het leukste om te lezen, het gaf me dan echt het gevoel alsof ik vlak naast de personages zat en met ze kon meeluisteren. Ik ben zelf groot fanatsy-fan, maar ik erger me soms wel eens aan de enorme stukken waar geen dialogen plaatsvinden maar het verhaal alleen verteld wordt. Dan heb ik