Tegen het decor van de Franse Drome speelt het manuscript " De achterblijvers', dat qua getergde hoofdpersoon, oog voor het esthetische & relationele en melodisch golvende zinnen misschien wel goed vergeleken kan worden met Het geheim van Anna Enquist. Maar dit verhaal heeft ook zeker iets eigens, iets authentieks en geeft een intrigerende blik in het leven en de impact van keuzes in lastige tijden. Schrijfster Doortje van Rij vertelt.

Je manuscript speelt in de Drôme in Frankrijk. Waarom daar?
Tot een jaar geleden had ik familie wonen in de Drôme en kwam ik daar tweemaal per jaar enkele weken. Zodoende heb ik de omgeving en de mensen goed leren kennen. Ik voelde me er thuis in het glooiende landschap met zijn wijnranken,zonnebloemen en lavendelvelden, met de uiterst vriendelijke en tolerante bewoners.

In hoeverre vind je inspiratie voor je personages in jezelf en in je omgeving?
Het thema van mijn boek zat al geruime tijd in mijn hoofd. Daar begon het mee en daar heb ik de verschillende personages bij gezocht, deels bekenden uit de omgeving die ik weliswaar een heel nieuw leven gaf, maar ook ontwikkelde ik personages in mijn hoofd zonder een direct voorbeeld te hebben, zoals Daniël en Stéphanie. Maria heeft veel van mijn eigen karakter.

In het verhaal zorgt het verleden voor een scheiding tussen de belangrijkste twee personages. Later vinden ze elkaar toch, maar in een andere verhouding. Kun je daar wat meer over vertellen?
De liefde tussen de hoofdfiguren Maria en Daniël raakt klem als blijkt dat een familielid van Daniël haar vader, een verzetsman in de tweede wereloorlog, heeft verraden, wat zijn dood tot gevolg heeft. Haar relatie met hem voelt ze als een nieuw verraad. Later in het verhaal, als ze ontdekt hoe moeilijk hij het gehad heeft in zijn jeugd met dat zelfde familielid wil ze hem helpen in zijn kwetsbaarheid, ontdekt ze haar moederlijke gevoelens.

Welke bekende schrijvers bewonder je zelf en waarom?
Rosenboom, Siebelink, de Moor, Enquist, Sandor Marai, Cormac McCarthy...., allemaal grote vertellers, heel visueel en krachtig proza.

Je manuscript lijkt qua schrijfstijl ook op het werk van Anna Enquist. Zie je zelf gelijkenissen?
Ik vind het frappant dat je mijn schrijfstijl vindt lijken op het werk van Anna Enquist. Ik vind, in alle bescheidenheid, dat zelf ook. Ik denk dat de gelijkenis zit in de rustige, eenvoudige schrijfstijl, toegankelijk voor een breed publiek. Haar personages zijn uitgewerkt en daardoor heel herkenbaar. Ik heb dat ook geprobeerd te doen. 

Hoe ver ben je met schrijven en hoe lang heb je daarover gedaan? 
Ik heb mijn boek al een