TenPages.com

'Nomen', zo heet de band van de hoofdpersonages uit het manuscript Zwerg. Loesje verlaat de band om bij haar vader in het verre Guurlo te gaan wonen. Als de bandleden haar opzoeken stuiten ze op een aantal mysteries dat ze eens aan een nader onderzoeken onderwerpen. Dan duikt er een wezen op met een grote angst voor licht. Een zwerg! Met een codeboodschap. TenPages.com bespeurde een grote invloed van Marten Toonder in dit humoristische manuscript. Maar is dat terecht?

Voor welke doelgroep is je manuscript bedoeld? Qua lezers? En qua aandeelhouders?
Eerlijk gezegd weet ik het niet meer. De hoofdpersonen zijn zo rond de 15 jaar. Lezers van 12 jaar en ouder, dat leek me wel kunnen. Maar ik heb nu gemerkt dat volwassen lezers er ook veel plezier aan beleven. Op zich vind ik dat een positief signaal. Een goed boek voor de jeugd moet wat mij betreft het stempel 'Alle Leeftijden' bezitten. Per slot van rekening schrijf ik het ook omdat ik het zelf leuk en spannend vind.
Wat betreft de aandeelhouders zou ik zeggen: ik hoop dat ze straks tevreden zijn als er een boek in de winkel ligt waar om gevochten wordt. En trots omdat ze een mooi project mogelijk hebben gemaakt. Het is overigens wel een forse opgave om langs deze weg een boek voor de jeugd te realiseren. De primaire doelgroep zie ik nog niet op grote schaal op TenPages.com rondsnuffelen.

Is je manuscript op bestaande kinderen gebaseerd? Bijvoorbeeld je eigen kinderen?
Er staat inderdaad een kind aan de basis van Zwerg. Mijn zoon die zo’n dertig jaar geleden als jochie de steengroeve ontdekte met als gevolg dat hij nu als geoloog door het leven gaat. Het leek me leuk om rond die onnederlandse kuil een spannend verhaal te breien. Na enkele valse starts is dat nu aardig gelukt. Er moesten eerst nog drie andere jeugdboeken komen, de Wittekappengattrilogie (uitgegeven bij de Free Musketeers), voordat Zwerg mentaal kon doorbreken.

Je manuscript is heel humoristisch. Hoe kom je op zinnen als ‘Mijn moeder heeft het geluk gevonden, maar ze is wel de weg kwijt’ of: ‘Hij liep raar. Een beetje als een verkouden neushoorn die van plan is een bus met toeristen op z’n kant te leggen’?
Ik hou van het spelen met taal. Een spannend verhaal op zich is niet genoeg voor een goed boek. De manier waarop het is opgeschreven is minstens zo belangrijk. Je moet alles uit de kast halen om je lezer vast te houden. Je moet hem/haar verleiden, nieuwsgierig maken, vermaken, noem maar op. De verrassende vondsten komen vaak in een tweede of een derde ronde van een schrijfproces. En een beetje gevoel voor humor is natuurlijk nooit weg.

Je verzint originele neologismen zoals pruttelpot (voor een meisje dat zeurt), bleekbekkikker (voor iemand die geschrokken is) en namaakboos. Het kan niet anders of Marten Toonder moet je hebben geïnspireerd?
Als je in mijn boekenkast snuffelt kom je Toonder in ruime mate tegen. Ik wil niet zeggen dat hij direct een voorbeeld voor me is maar ik heb wel een grote bewondering voor zijn virtuoze taalspel. Een spel waarmee hij karakters creëert en sfeer schept. De