'Een dredhoofd als vader', zo heet het humoristische manuscript van Dorus Bolle. Wat een vader is weten we; maar wat is een dredhoofd?! Zoon Simon kwam ermee op de proppen en het betekent 'zeurende vader'. En daar gaat dit manuscript over: de leef- en betekeniswereld van kinderen tussen de 7 en 11 jaar. TenPages.com stelde de dredhoofd in kwestie enkele vragen.

Hoe is het idee ontstaan voor dit manuscript?
Ik had al eerder een verhalenboekje geschreven voor m’n kinderen, toen die in de leeftijd van 4 tot 6 waren: ‘Het zwembadmonster’. Allerlei verhalen die ik vertelde voor het slapengaan en die ik later ben gaan opschrijven. Meer verhalen voor kinderen in de magische leeftijd.
Op een later moment heb ik mij gewaagd aan een groter verhaal, wat dus ‘Een Dredhoofd als vader’ is geworden. Als je zo de vraag stelt hoe het idee is ontstaan denk ik dat er een paar zaken een rol speelden. Allereerst heeft het te maken met taal. Mijn zoon Simon heeft, toen hij in de middenbouw van de basisschool zat, een periode gekend dat hij allerlei woorden zelf verzon of bestaande woorden in een soort eigen taal omvormde. Ik heb er toen weleens aan gedacht een tijdje die nieuwe woordenschat bij te houden, ze op te schrijven, maar het is helaas niet gebeurd en zo is een schat aan zelfbedachte woorden door een jongen van 7-11 jaar min of meer verloren gegaan.  Hij noemde zichzelf soms Bokmon of Sibok. Ook namen van zijn vriendjes werden door hem omgebouwd en kregen een plek in hun dagelijkse omgang. Op een bepaald moment is hij het woord ‘Dredhoofd’ gaan gebruiken. Een totaal nieuw woord, dat hij -zo werd wel snel duidelijk- gebruikte voor mensen die moeilijk deden, een kort lontje hadden, zeurden.
Door die eigen taal raakte ik nieuwsgierig naar de belevingswereld van kinderen. Deze interesse heeft te maken met mijn rol als vader, maar ook wel vanuit mijn achtergrond als orthopedagoog. Het hield mij bezig hoe kinderen hun ouders, vader zien in alledaagse situaties. Zoals ik al zei, ik vertelde, toen de kinderen klein waren, altijd verhalen uit het hoofd, waarbij zij zelf meestal de hoofdpersoon waren. Met ‘Dredhoofd als vader’ wilde ik nog meer in de huid van het kind kruipen, maar nu van het schoolkind. Naast taal en belevingswereld wilde ik experimenteren met de opvoedingsrollen. In feite nemen de kinderen regie als ze zien dat hun vader zijn rol niet meer goed uitoefent en leren ze hem weer verantwoordelijkheid te nemen. Ik denk dat in vele opvoedingssituaties kinderen hun ouders zo sturen, maar meestal niet zo nadrukkelijk.

Hoe heb je het schrijven vervolgens aangepakt?
Aanvankelijk ongestructureerd en associatief, denk ik. Niet vanuit een synopsis en dat dan verder uitwerken. Ik had wel het gegeven in mijn hoofd dat de twee kinderen hun chagrijnige vader wilden veranderen door hem allerlei opdrachten te laten uitvoeren in een avonturenhuis. Ook dat ze een ontvoering in scène zouden zetten.
Op een gegeven moment ben ik gewoon begonnen vanuit een alledaagse situatie -de kinderen gaan naar school en gaan een plan uitbroeden- en ben van daaruit verder gaan werken. Ik heb de hoofdstukken in etappes geschreven. Het verhaal had ik een aantal jaren geleden al een heel eind klaar, maar toen is de klad er in gekomen, want ik heb wel gemerkt dat je regelmatig moet schrijven om een lijn er in te houden. Om de draad weer op te pakken heb ik vervolgens wel een structuur gemaakt en ben ik methodisch twee verhaallijnen gaan volgen: die van de kinderen en de vader. Toen het in concept af was heb ik het ergens in 2005 naar een paar uitgeverijen