Britta Koopen schreef 'Lea', een manuscript over het gereformeerde milieu. Knap zet zij enkele dilemma's neer waar opgroeiende jeugd in een dergelijke omgeving te maken krijgen: het maken van eigen keuzes, ouderliefde of intolerantie door het geloof. TenPages.com stelde enkele vragen over haar 'Lea'.

Je manuscript heet ‘Lea’, maar in je samenvatting schrijf je vooral over het fenomeen ‘roddelen.’ Welke rol speelt geroddel in jouw manuscript?
Waarom roddelen mensen? Wat doet roddelen met hen en welke gevolgen heeft het voor degene over wie er geroddeld wordt. Dat is één van de aspecten van mijn boek. Van degene die in het verhaal de roddels verspreid, zou niemand verwachten dat zij zoiets zou doen. Waarom kiest een alom gerespecteerde vrouw ervoor om het leven van anderen tot een hel te maken. Daarnaast gaat het in mijn manuscript over de vraag of er een kloof zou kunnen ontstaan tussen onvoorwaardelijke ouderliefde en onvoorwaardelijk geloof, over de intolerantie jegens mensen voor alles wat anders is dan zij gewend zijn, over partners die lijnrecht tegenover elkaar staan zonder hoop op een oplossing. Maar ja, dat was te veel om allemaal in de samenvatting te zetten. Daarom heb ik voor het stuk over brand en roddels gekozen. Bovendien vind ik het zelf een mooi stuk, en ik hoop dat het lezers nieuwsgierig maakt en hen verleidt tot verder lezen.

En hoe verhoudt zich dit tot Lea?
Lea zelf wordt niet geraakt door de roddels. Zij staat er helemaal buiten. Wie er wel mee te maken krijgt zijn de mensen in Lea’s omgeving. Misschien worden zij hierdoor wel dusdanig beïnvloed dat dit dan toch indirect weer zijn terugslag heeft op Lea...?

In hoeverre is je manuscript autobiografisch? Of is het voornamelijk fictie?
Het verhaal is pure fictie en ontstaan uit nieuwsgierigheid. Ik kom oorspronkelijk uit Duitsland, en in de regio waar ik opgegroeid ben, ben ik nooit in aanraking gekomen met Gereformeerden en de manier waarop zij met hun geloof omgaan. Pas toen ik in Goes verzeild raakte en vijf keer per week met de trein naar Utrecht ging voor mijn studie literatuurwetenschappen, ben ik verder gaan kijken dan mijn eigen wereldje. In die trein zaten allemaal leerlingen van gereformeerde scholen, meisjes met rokken tot aan hun kuiten en jongens in nette broeken. Ze gedroegen zich zoals jeugd zich gedraagt...en toch anders. Netter. In mijn herinnering bloosden de meisjes als er tegen hen gepraat werd. In die tijd ben ik boeken gaan lezen over het gereformeerde milieu, begonnen bij Maarten 't Hart (die trouwens in Duitsland erg populair is), maar ook essays bijvoorbeeld. En 'Knielen op een bed violen' heb ik natuurlijk gespeld. Maar ik heb vooral om me heen gekeken. Gekeken naar hoe de gezinnen op zondag richting kerk liepen, met zwarte rokken aan en hoeden op, en vaak met een serieus gezicht. Ik fantaseerde hoe ze thuis met elkaar omgaan, wat ze tegen elkaar zeggen, wat er in hun slaapkamers gebeurt. Op die manier kwam ik uit bij de vraag wat er gaat overheersen als er iets vreselijks gebeurt: het rotsvaste vertrouwen in God en de regels van de kerk of de liefde voor je kind, ook al moet je beslissingen nemen die recht tegen je geloof ingaan.

Hoe lang heb je over het