TenPages.com

Twee jaar geleden werd Mark naar Hong Kong gestuurd om daar een bedrijf op te zetten. Op een dag in januari stonden hij en z'n vrouw op het vliegveld om twee jaar niet naar huis te gaan. Twee jaar lang zagen ze dingen waar ze om moesten lachen, die ze niet begrepen of dingen waarom ze heel boos werden. Mark bundelde zijn ervaringen in het komische 'Man in Hong Kong'. TenPages.com stelde enkele vragen over zijn ervaringen en zijn manuscript.

Wat was de aanleiding om naar Hong Kong te verhuizen?
Ik werkte voor een bedrijf dat speelgoed en fietsen produceerde in China en Taiwan. Ik ontwierp het speelgoed, deed de productie en regelde de export naar Europe, Amerika en Japan. 2,5 Jaar lang vloog ik iedere twee maanden voor een paar dagen op en neer en dat werd op een gegeven moment niet meer efficient. Ik werd daarom gevraagd om voor twee jaar naar Hong Kong te verhuizen. Ik moest daar onderzoeken of het hebben van een kantoor aldaar inderdaad nuttig was en daarna moest ik dit kantoor oprichten, personeel aannemen en ondertussen de producten verkopen in Azie en Australie. Hong Kong is natuurlijk de handelsplek in Azie en aangezien de wetten er iets toegankelijker zijn dan die van China was Shanghai nooit een optie, ondanks dat de meeste van mijn fabrieken daar in de buurt lagen. Mijn vrouw en ik hebben beide voor het bedrijf gewerkt, op beurzen gestaan en diverse producten ontworpen en geproduceerd.

Was dit een moeilijke of makkelijke tijd?
Het begin was erg zwaar. Vooral de tijd in Nederland alvorens wij vertrokken. We moesten zoveel regelen: de verhuizing, de verhuur van ons huis en alle opzeggingen en omzettingen in Nederland. Daarnaast moesten we een enorme stapel formulieren invullen voor de Hong Kong immigratie, een huis zoeken, werkvisa regelen, het bedrijf opzetten en tig keer op en neer reizen omdat alles persoonlijk moest. Erg vermoeiend. Bij aankomst in Hong Kong ging het allemaal goed en ook al kende ik de stad goed, het was nu duidelijk dat we twee jaar niet naar Nederland, naar huis, zouden gaan. En we waren met zijn tweeen. Geen familie of vrienden. We moesten nieuwe vrienden maken. En verder moesten we van alles uitzoeken: tv, internet, gas, licht, water, bankrekeningen. Maar het ging goed en Hong Kong werd al snel een thuis. We leerden al snel leuke mensen kennen en dat werd onze surrogaat familie. Hong Kong is verder een fantastische plek en we hebben genoten van de stad en de vele reizen door Azie en Australie. Het vakantiegevoel ging nooit echt weg, we wisten immers dat we twee jaar zouden blijven. 2008 kwam en ging, 2009 kwam en ging ook. En toen was het voorbij. We waren bedroefd te gaan, maar keken ook uit naar de reis terug: over land van Hong Kong naar India en vandaar uit over zee naar Haarlem. En Haarlem is ons echte thuis en thuiskomen is nooit erg.

Heb je je manuscript ter plekke geschreven?
Ja. Iedere keer als ik iets meemaakte, schreef ik het meteen op. Ongeveer 1 a 2 keer per week schreef ik. In Nederland heb ik alleen de stukken bij elkaar geraapt en kleine aanpassingen gedaan (vooral omdat ik wat slordig ben met verleden en tegenwoordige tijd). Ik heb vooral hoofdstukken gemaakt: over ons leven in Hong Kong, over de zakenreizen naar China, over zakendoen in het algemeen, over alle andere reizen en over onze reis terug naar huis. Details zijn het verst als je ze meteen opschrijft. Ik heb genoten van de stukken die ik teruglas en het bracht soms mooie herinneringen omhoog. Dingen die ik anders vergeten was en nooit gereproduceerd zou kunnen hebben.

Zijn al je ervaringen waargebeurd?
Ja, er is niets verzonnen. Het is in Azie (en ik denk bijvoorbeeld ook in Afrika) zo'n cultuurschok vergeleken met het kneuterige Europa dat er zoveel dingen waren waar ik verbaasd, geschokt of boos om werd, dat ik gewoon kon opschrijven wat er gebeurd was. Maar er waren vooral veel leuke, gekke dingen. Het enige dat ik deed was het opschrijven, mooi aankleden en misschien iets meer overdrijven voor het effect. Ik mag graag het krankzinnige