Tim en Philippe reizen in juli 1999 af naar de St. Jean de Buèges in Zuid-Frankrijk. De dochter van Tim heeft hem daar om gevraagd. Haar relatie met Philippe staat op springen. In 2000 lijkt het allemaal weer goed te komen. Totdat in juli de geschiedenis zich herhaalt. Tim vertrekt weer met zijn a.s. ex-schoonzoon naar St. Jean voor deel 2. Daar krijgt het verhaal een verrassende wending. TenPages.com stelde schrijver HermanLiziSchrijen enkele vragen over zijn manuscript.

 In hoeverre is je werk ‘Route dangereuse’ autobiografisch?
‘Route dangereuse’ is zo autobiografisch als maar kan. Het wemelt er van feitelijke gebeurtenissen naar plaats en tijd. Ook bij de personages gaat het om ‘in het echt’ bestaande mensen. Zij kregen wel een andere naam. De dialogen zijn voor een groot deel wel fictie, hoewel ze volledig passen in de sfeer van het verhaal en zo gevoerd hadden kunnen zijn.
Daar lag meteen voor mij een dilemma toen het manuscript af was. Wat moest ik er mee?
Zo lag het zeven jaar in een kast, ongelezen door familie en vrienden. Ik had zo mijn bedenkingen bij ‘publicatie’. Daar heb je weer iemand die zo nodig iets moet verwerken en zijn ei kwijt wil. Dat ik (Tim) iets had te verwerken, was wel duidelijk.

Waarom dan toch een publicatie op TenPages.com?
De aanleiding was de aangekondigde verhuizing van onze beste vrienden, eveneens personages in de novelle, naar Amsterdam. Bij wijze van afscheid gaf ik ‘Anton’ mijn manuscript te lezen. Na enige tijd kreeg ik van hem een SMS met de volgende inhoud: ‘Leest als een TGV, beneemt de adem en verscheurt het hart. Dank voor het prachtige document humaine.’
Daar zat ik. ‘Anton’ neemt geen blad voor de mond als iets hem niet zint. Wat nu? ‘Route’ is kennelijk niet slechts de zoveelste schriftelijke eruptie van iemand die zijn keutel kwijt moet. Het begon tot me door te dringen dat ik er toch iets mee moest. Voor de zekerheid gaf ik het ook aan ex-collega Ans. Haar commentaar was o.a. dat het ondanks de weinige pagina’s zeer compact en gelaagd was. Je las het niet snel eventjes uit. Daarnaast viel er ook het nodige te lachen. Daar zat ik dus weer, maar nu wist ik genoeg.
Het schrijven indertijd betekende voor mij ongetwijfeld een catharsis, om een klassiek woord te gebruiken. De uitbeelding van menselijk doen en laten (de tragedies) en de aanschouwing daarvan bieden volgens Aristoteles genezing en tevens schoonheid.
Het manuscript is niet alleen iets van mij, maar ook iets van andere mensen.
Moet ik het dan maar in eigen beheer uitgeven? Dan heb je dadelijk een grote doos met boeken die je links en rechts gaat uitdelen.
En toen kwam ‘DWDD zonder blits cameraatje’ en TenPages.com!

Wat hoop je met het plaatsen van het manuscript te bereiken?
‘TenPages.com’ is een prachtig platform om je manuscript te plaatsen. Dat het gelezen kan worden door anderen en niet in de kast hoeft blijven te liggen. Dat 11- en 70-jarigen er op terecht kunnen. Dat je, ook al heb je zelf geen succes, anderen helpt wel te publiceren.
Natuurlijk hoop ook ik vurig dat mijn manuscript uitgegeven wordt. De fase van het lobbyen bij familie en vrienden heb ik achter de rug. De novelle mag zich nu wat mij betreft zelf gaan verkopen. Vooralsnog staat het gelezen willen worden voorop:

De langoustines zijn bestreken met olijfolie en knoflook. Het vuur is weer perfect….
Het rooster kan er nu op met de garnalen en de kruidenmix uit het veld.
Nondedju, wat is dit al lekker.
‘Philippe, weet jij wat bidden is?’ Hij kijkt even raar op.
‘Pardon? Iets bij het eten, wou je nou ineens bidden of zo?’
‘Nee dat is het niet, ik vroeg me af wat voor iemand je bent, als je bidt.’ ‘Oh.’
‘Eigenlijk ben je heel kwetsbaar als je bidt?’
‘Hier heb je je bordje, sla erbij?’
‘Weet je hoe ik erop kom? Ik heb vanmiddag een non zien bidden in die kerk, dat heeft me aangegrepen.’
‘Zeker een mooie non?’
‘Als dat bidden werkelijk zo stom is, waarom gebeurt het dan nog steeds?’
‘God mag weten.’
Er ruist wat wind door de bomen, de eerste heldere