David. V. schreef een humoristische verhalenbundel, waarbij 'alledaagse' belevenissen centraal staan: het laatste pak negerzoenen, een voordringer bij de dierenarts en de cowboylaarzen van mijn oma. Van alle kleine zaken weet David. V iets uiterst herkenbaars en komisch te maken. TenPages.com vroeg David naar zijn inspiratiebronnen en werkwijze voor 'Niet bedoeld om op te eten'.

Jouw verzameling korte verhalen gaat vooral over het beleven van alledaagse dingen, waaraan je een humoristische draai geeft. Besteed je speciaal aandacht aan het observeren van alledaagse dingen?
Ik beleef niet zo bijster veel grootse dingen, maar dat hoeft ook niet. Ik zoek juist de humor in kleine dingetjes. Mensen praten vaak volgens een soort script, steeds maar weer over hetzelfde, en het wordt al snel interessant als ze van dat script afwijken: als een bejaarde vrouw mij probeert uit te leggen wat haar emailadres is, als ik de caissière erop wijs dat negerzoenen voortaan anders gaan heten of als een leerling uit mijn klas zich met getallen gaat bemoeien waar hij nog helemaal geen weet van heeft.

Zwelgje, the A-team en The Gilmore Girls komen aan bod in jouw manuscript. Zaken die herkenbaar zijn voor een hele generatie. Hoe kom je aan inspiratie hiervoor?
Ik probeer niet met opzet een bepaalde generatie aan te spreken, maar ik schrijf gewoon over dingen die mijzelf opvallen of interesseren. Je noemt nu toevallig drie dingen van televisie, maar ik schrijf over van alles: dingen die ik met vrienden beleef, producten met gekke namen, leerlingen die iets grappigs zeggen. Maar nu je het zegt: ook veel over televisieprogramma’s waar iets mee is. Laatst had ik nog een gesprek met iemand over Pipi Langkous uit die oude serie, met Tommie en Annika. Ik vond die Pipi altijd een verschrikkelijk kind en ik was stiekem altijd verliefd op het meisje dat Annika speelde. Dan schrijf ik dat op, omdat ik er vanuit ga dat veel meer jongens dat hadden, dat het herkenbaar is. Maar of dat ook echt zo is, is natuurlijk de vraag.

De meeste mensen vergeten alledaagse dingen snel weer. Onthoud jij ze bewust om ze op te kunnen schrijven?
Als ik iets grappigs meemaak of iemand iets grappigs hoor zeggen, weet ik meteen: dit wordt een verhaaltje. Meestal kom ik er pas later aan toe om het op te schrijven – ik loop niet rond met een notitieblokje of zoiets – dus dan probeer ik alle details zo goed mogelijk te onthouden. Wat ging eraan vooraf? Wat werd er precies gezegd? Wat dacht ik allemaal? ’s Avonds kruip ik dan achter de computer en typ ik er een stukje over,