'De rol van internet en andere, nieuwe media – denk aan de e-reader – is waanzinnig onbelangrijk binnen het boekenvak. Op dit moment. En daar moet snel verandering in komen.'

Vertel eens wat over je debuut.
Dagen van gras, zo heet mijn debuut. Het is twee maanden geleden verschenen bij uitgeverij de Bezige Bij.
Dagen van gras gaat over een vriendschap tussen twee jongens, Ben en Tom. Ben is de wat verlegen muzikant – en Beatlesfan – en Tom heeft de wat grotere bek – Tom is de Mick Jagger van de twee. Samen gaan Ben en Tom muziek maken, roken, blowen en andere ongein uithalen. Uiteindelijk gaat dat voor Ben mis: hij krijgt een psychose en komt in een inrichting terecht. Vanuit daar vertelt Ben zijn verhaal.
Dagen van gras gaat dus over opgroeien, vriendschap, muziek, familie, en de smaak van linzensoep. 

Hoe kwam je op het idee voor dit boek? Hoe kwam je bijvoorbeeld op de plot?
Dit boek is ontstaan uit een kort verhaal. Dat verhaal kwam weer voort uit iets wat ik meemaakte. Toch is het geen autobiografie geworden. Want als ik schrijf, dan ben ik een beetje aan het toneelspelen. Dat wil zeggen: ik doe net alsof ik iemand anders ben – de hoofdpersoon, een ‘ik’-figuur – en dan laat ik die vertellen wat hem is gebeurd. Al schrijvende, gebeurt er dan van alles.
Dat ‘van alles’ bewerk ik vervolgens. Tot er een verhaal, ontstaat. Met verschillende karakters.
De plot van mijn verhaal werd me zo ook min of meer in de schoot geworpen. Ik las het manuscript van Dagen van gras en dacht: hè, als ik daar nou eens… en dan daar… En zo ga ik dan weer verder. Tot er iets staat waarvan ik denk: dat is best in orde, zo.
En na een week of twee, drie is dat gevoel dan weer helemaal weg. Maar dan ben je gelukkig al met iets nieuws bezig en denk je: dat oude, mwah, maar dit nieuwe is best in orde, zo.

Waar schrijf jij?
Ik schrijf elke ochtend enkele uren achter een bureau, op mijn laptop. Dat bureau kan in Amsterdam staan, maar ook in Berlijn, of Nieuw Guinea. Het grootste gedeelte van Dagen van gras schreef ik in Berlijn, in een appartement aan de Krumme Straße, op de derde verdieping, met uitzicht op de S-Bahn. Ik schrijf enkele uren, en stop op het moment dat ik weet waar het verhaal verder heen gaat. Dan heb ik de volgende dag geen probleem met beginnen.

Hoe vond je het om een uitgeefcontract gerenommeerde uitgeverij, de Bezige Bij, te sluiten? En hoe was het om je boek af te ronden, veel schrappen?
Het was leuk, de aandacht van al die uitgeverijen. Uiteindelijk kies je er een, en ik deed dat meer op gevoel dan iets anders. Ik dacht: de Bij, dat is wat voor mij. Maar van uitgeverij Anthos was ik ook zeer gecharmeerd. Het afronden, het schrappen, dat vond ik niet zo’n probleem. De bedoeling is het beste verhaal