'Mannenpakken en vrouwenhakken' van Jessica Maes is misschien wel de eerste lesbische chick-lit ooit geschreven. Een origineel concept en een manuscript waar TenPages.com het fijne van moest weten.

Ik zag op je Facebook-pagina een paar keer ‘we’ staan; schrijf je het boek alleen, of werk je met iemand samen?
Hier is inderdaad nogal wat onduidelijkheid over. Enkele jaren geleden ben ik alleen aan het verhaal begonnen. Dat ging als volgt: ik opende een Word-document en noemde het ‘lesbische chicklit’. Na enkele maanden schrijven was het verhaal nog vrij ruw en heb ik besloten dat ik een professionelere aanpak nodig had. Toen heb ik op verschillende websites een oproepje laten plaatsen. Suzanne Slotboom was degene waarmee het direct klikte. We waren heel enthousiast om aan dit avontuur te beginnen. Suzanne heeft de rol van redacteur op zich genomen en heeft bekeken of het verhaal taalkundig goed in elkaar zat, heeft structuur aangebracht en her en der ook stukken geschreven. Suzanne haar invloed is gunstig op het manuscript. Suzanne valt op mannen. Ik val op vrouwen. Milou komt er pas op 25-jarige leeftijd, geheel onverwachts, achter dat ze op vrouwen valt. Ze was altijd in de overtuiging dat ze op mannen viel. Iets dat Suzanne ook heeft. Hoe zou het zijn als je dan plots ontdekt dat je op mannen valt?

Hoe ben je in aanraking gekomen met TenPages.com?
In januari van dit jaar won ik op chicklit.nl een workshop van Knof! Knof (pseudoniem van Eelco Rommes) heeft bij TenPages.com zijn debuut gemaakt met ‘Saladedagen’. Tijdens die workshop heb ik de site TenPages.com horen vallen en dat wekte mijn interesse.

Heb je al eerder geschreven?
Nee, ik heb nog nooit eerder geschreven. Suzanne Slotboom wel. Ze is columniste bij Whoopsie Daisy en schrijft ook creatief.

Hoe ben je op het idee gekomen voor deze ‘chick-on-chick’-lit? Waar heb je je inspiratie vandaan gehaald?
Leuke benaming: chick-on-chick-lit! Ik lees heel graag chicklitverhalen. De verhalen zijn luchtig, grappig en herkenbaar. Het viel mij op dat de hoofdpersonages van deze boeken allemaal hetero waren. Na enig onderzoek kwam ik erachter dat er geen chicklit bestond met een lesbisch hoofdpersonage. Toen besloot ik om dit boek te schrijven. De inspiratie heb ik vooral uit het dagelijkse leven gehaald. Verhalen die vriendinnen mij vertelden. Ik heb daarnaast een 'How to write chicklit'-handleiding gelezen. En daar stond een leuke tip in: Stel je een karakter van een film, persoon uit een boek of je eigen leven in een andere scene van een film of boek voor. Met deze tip in mijn achterhoofd ben ik situaties gaan bedenken en plots stonden er heel verrassende dingen op papier!

De hoofdpersoon van het verhaal is Milou, een jonge vrouw van 25 die na een breuk opnieuw aan het daten slaat. Raken jullie, aangezien het boek gaat over een vrouw die haar lesbische gevoelens ontdekt, nog verdere serieuze zaken met betrekking tot homoseksualiteit, of houden jullie het luchtig?
Met dit verhaal heb ik veel serieuze zaken geraakt. Deze worden op een serieuze manier belicht maar wel met een humoristische twist. Het is eigenlijk de bedoeling dat je het boek zonder veel moeite leest, maar dat het je toch aan het denken zet.

Wat kunnen we nog meer van het boek verwachten? Kun je een tipje van de sluier oplichten?
Aha! Een tipje van de sluier. Deze vraag heb ik al vaker gehoord. De sfeer gaat gewoon verder. Aan het einde van de 14 pagina’s gaat Milou haar gevoelens en kriebels uit de weg. De volgende 286 pagina’s kun je lezen wat er allemaal gebeurt als ze er juist wel aan toegeeft…

Hoever ben je met het manuscript?
Het ruwe manuscript is klaar. De kleine