De 'Cassiopeia' is een zeiljacht waar twee stellen regelmatig een tocht mee maken. Een aangifte tegen één van hen zorgt ervoor dat het betrokken stel uit elkaar gaat. Als later blijkt dat de aangifte vals was, hebben de twee allebei echter alweer een nieuwe partner. De tochtjes worden hervat, maar er ontstaan situaties vol jaloezie en achterdocht. In zijn eerste 23 bladzijdes op TenPages.com schrijft de auteur van het manuscript, Niek F. Kershout, in rijke dialogen over het verleden van de hoofdpersoon en leren we Kim kennen.

Een voorval uit mijn jeugd is er de oorzaak van dat ik ben gaan schrijven. Meer dan 25 jaar heeft dat voorval liggen sudderen in een hoekje van mijn geheugen. Op een gegeven moment moest het gewoon op papier komen en schreef ik mijn eerste verhaal waarbij dat voorval als model fungeerde. Eenmaal begonnen, verbaasde het mij dat het zo vlot ging; nooit had ik dat verwacht. Na dat eerste verhaal raakte ik min of meer verslaafd. Ik bleef schrijven, gewoon voor mijzelf en de intimi. Uitgeven was niet mijn eerste gedachte, wel was ik er mee bezig. Al snel werd mij duidelijk dat uitgevers niet zaten te wachten op mijn manuscript en stopte ik met die frustrerende bezigheid. Niet met schrijven, dat ging gewoon door en ‘Cassiopeia’ verscheen als derde en meest recente verhaal.
Het meeste plezier beleef ik aan het creatief bezig zijn, het verzinnen van verwikkelingen en onverwachte wendingen en niet te vergeten: de reacties van de intimi.

Soms dwaal ik af en sla zijwegen in die op zich misschien wel aardig zijn maar uiteindelijk niet passen in het verhaal. Dit corrigeren betekent veelal opnieuw beginnen omdat de zijwegen al te veel in het bedoelde verhaal zijn verweven. Ook houdt het schrijven me soms wakker als ik vastloop en het zoeken naar een uitweg een obsessie dreigt te worden.

Halverwege liep het in eerste instantie vast omdat het te ingewikkeld werd, om eerder genoemde redenen.

‘Cassiopeia’ is een naam waarbij ik aanneem dat de meeste mensen daar toch wel van gehoord hebben. Is het niet van het sterrenbeeld, dan toch wel als de naam van de mythologische koningin. Diegenen die nog nooit van deze naam gehoord hebben, raken wellicht nieuwsgierig naar de betekenis van deze vreemde titel.
In het verhaal speelt de koningin met die naam overigens ook een kleine rol.

Mijn wijze van schrijven bevat inderdaad veel dialogen. Ik houd er wel van om zo te schrijven omdat ik dan het gevoel krijg meer bij het verhaal betrokken te worden. Dat gevoel krijg ik niet bij het lezen van boeken met veel dialogen. Wel vind ik het prettig lezen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan “De Buurman” van J.J. Voskuil, dat vrijwel geheel uit dialogen bestaat.

Moeilijke vraag. Voor Cassiopeia, een