Vlaming Ludwig de Borre kreeg inspiratie voor 'Trage Wegen' tijdens zijn soms merkwaardige tijd in de gemeentepolitiek. 'Het was te grappig om er niets mee te doen'. Naast dit manuscript heeft hij al korteverhalen en gedichten gepubliceerd.

Via een Vlaamse krant, godbetert! In De Standaard stond een artikel over crowdfunding en daarin werd jullie site vernoemd. Ik ben niet het type dat braaf wacht tot een uitgever “ja” zegt en kon me direct vinden in het doe-het-zelf-gehalte van TenPages.com. Nu, mocht er een TenPages.be bestaan, dan zou ik daar natuurlijk mijn ei hebben gelegd; maar ja, in Vlaanderen gaat alles wat langzamer....

Ik heb enkele jaren in de gemeentepolitiek gezeten en de situaties die je daar tegenkomt zijn soms pure Monty Python. Het lokale bejaardentehuis dat wordt leeggehaald zodat er toch nog een beetje publiek is op een partijmeeting of een groene politicus die door een stel schietgrage jagers wordt achternagezeten... Het was te absurd en te grappig om er niets mee te doen.

Ik heb al aardig wat gepubliceerd, vooral kortverhalen en gedichten – ook in Nederland. Zo stond ik ooit op de shortlist van de Duizend Woorden-wedstrijd van De Avonden en heb ik al eens opgetreden in de Prinsentuin in Groningen. Humor is daarbij een rode draad – mensen doen lachen vind ik minstens even waardevol als ze doen wenen of huiveren. Ook ‘Trage Wegen’ is een komisch verhaal, met een tragische ondertoon weliswaar.

Moeilijke vraag. Mensen die ik tegenkom, een rake uitspraak van mijn zoontje, de eerste pompoenen in ons achtertuintje … Ongeveer alles kan een verhaal veroorzaken. Ook andere schrijvers zijn een inspiratie. Ik weet nog hoe ik als 18-jarige “Slaughterhouse 5” van Kurt Vonnegut las en dacht “Dat wil ik ook kunnen” – de ellende van een hele wereldoorlog beschrijven, zelf door de hel gaan, en daar toch iets grappigs en menselijks