Ineke van Laanen schreef het manuscript 'Wit', een ontroerende roman over liefde en schuld. De hoofdpersoon is een humanistisch uitvaartbegeleidster, zo'n bijzonder beroep maakt je nieuwsgierig. Ook de orginele thematiek en de mooie passages hebben er voor gezorgd dat het manuscript bovenaan staat in de toplijsten op TenPages.com.

Wat was de belangrijkste reden om je manuscript op TenPages.com te plaatsen?

Ik speelde al langer met het idee om 'Wit' uit te geven via een internetuitgeverij. Wat dat betreft zijn er tegenwoordig veel mogelijkheden. Maar als je dat doet, moet je daarna zelf voor een lezerspubliek gaan zorgen. Bij TenPages.com wordt je manuscript meteen al gelezen door onbekenden. Dat maakt het tot zo’n goed initiatief. Ik vond het wel ontzettend spannend. Het is toch een beetje ‘je kind aan de wereld tonen’. De eerste keer dat een onbekende een aandeel van me kocht, was echt geweldig!

Heb je je manuscript aan veel mensen laten lezen?

Niet zoveel. Mijn vriendin, onze kinderen, een paar bekenden en bewust ook iemand die verder van me afstaat. Dat laatste raad ik trouwens iedereen aan.
Je vrienden mogen je graag, vinden het sowieso prachtig dat je een boek hebt geschreven en willen je niet kwetsen. Onbekenden zijn objectiever en kunnen je manuscript veel beter op kwaliteit beoordelen.

Is 'Wit' het eerste manuscript dat je hebt geschreven?

Ik ben begonnen met gedichten schrijven op mijn zevende. Dat ben ik mijn hele lagere schooltijd blijven doen. Ik weet nog dat we een keer een opdracht kregen om te tekenen wat ons latere beroep zou worden en dat ik toen een afbeelding van Vondel heb nagetekend uit onze encyclopedie. Op mijn 12e ontdekte ik dat moderne poëzie niet rijmt en dat was echt een schok. Maar ik ben altijd blijven schrijven. Ik heb eerder een verhalenbundel uitgegeven. Ook heb ik onlangs een verhaal bewerkt tot scenario. Dat is verfilmd. Erg leuk.

Waarom moet 'Wit' uitgegeven worden?

Het schrijven zelf is het belangrijkste; daar heb ik eindeloos veel plezier aan beleefd. Toch vraagt al dat schrijven tenslotte om iets tastbaars. Zo’n echt boek met zo’n mooie kaft waar je met je wang langs kunt strijken. Ik heb er vertrouwen in dat Wit goed genoeg is om zo’n boek te worden. Daarbij is 'Wit' het soort roman dat ik zelf graag lees, maar niet zoveel vind in de boekhandel: een roman waarin lesbisch zijn op een vanzelfsprekende manier verweven is, zonder expliciet het thema te zijn.

Zijn er delen van je manuscript autobiografisch?

Ja, vrij veel, maar de meeste dingen indirect. Het is heel prettig om te kunnen spelen met je eigen levensverhaal. Mijn opa was in werkelijkheid helemaal geen fijne man. Ik vond het heerlijk om in het boek een ideale opa van hem te maken. In alle personages van 'Wit' zit wel iets van mij, maar ik zou moeilijk kunnen benoemen wat. Dat wil ik eigenlijk ook niet. Misschien is dat wel de magie van het schrijven.

Hoe ben je op de personages, gebeurtenissen en locaties gekomen?

Ik las op een dag een interview met een humanistisch uitvaartverzorgster en ik dacht: dat