Interview Karin Belt, auteur De Midlifeclub

September 2014 kwam de eerste roman van Karin Belt uit, De Midlifeclub. Wie is Karin Belt, waar haalde zij de inspiratie voor haar boek vandaan en hoe is het om bij een dergelijke uitgeverij te debuteren? Ik sprak Karin in een wegrestaurant nabij Apeldoorn hierover.

Eigenlijk schreef ik altijd al, vertelt ze. Zo rond mijn achtste begon ik met verhaaltjes en boekjes te schrijven. Een tijdje geleden vond mijn moeder nog zo’n boekje en ze vertelde dat ik er ooit een hele serie van heb geschreven. Helaas is niet alles bewaard gebleven. Ook tekende ik stripverhalen en schreef ik radioprogramma’s die ik dan met een vriendinnetje opnam. Tot een uitzending is het nooit gekomen maar ik herinner me wel het plezier dat we hadden aan het maken. Graag had ik naar de kunstacademie gegaan, maar toen ik van het voortgezet onderwijs af kwam durfde ik die stap toch niet te nemen. Inmiddels was ik gevoed door puberale onzekerheid ervan overtuigd geraakt dat de kunst, of het nu om schilderen of schrijven ging, toch niet voor mij was weggelegd en dus maakte ik de keuze geschiedenis te gaan studeren. Het onderwijs leek mij wel wat. Maar eenmaal afgestudeerd bleken de banen in die sector niet voor het oprapen te liggen en bleef ik hangen in invalwerk. Op een dag vertelde een vriendin enthousiast over haar werk als stewardess. Ze zag de hele wereld en kreeg er nog voor betaald ook. Dat trok mij wel, dat vrije leven en ik besloot te solliciteren. Voor het eerst in mijn leven trok ik een panty en een mantelpakje aan. Ik liet mijn haar knippen en haalde de reeks oorbellen die de rand van mijn oor sierden eruit. Van alternatieveling transformeerde ik tot een keurig meisje, maar wel een met een vrije geest. Jarenlang reisde ik naar alle uithoeken, in twee weken tijd trok ik van Amsterdam naar Afrika richting Bangladesh en China. Ik zag de Chinese muur, het Vrijheidsbeeld, Rio de Janeiro en Los Angeles; eigenlijk heb ik bijna alles in de wereld wel gezien. Zalig vond ik het, om met mijn rugzakje door zo’n vreemde stad te wandelen.

Zo rond mijn 37ste, inmiddels was mijn leven een stuk gezapiger geworden en woonde ik met mijn man en twee jonge kinderen in een vinexwijk, besloot ik het schrijven weer op te pakken. Ik stuurde mijn verhalen naar wedstrijden en eindigde vaak bij de eerste drie. Op een dag belde er een grote uitgeverij die zei interesse te hebben in mijn werk. Tot een samenwerking is het helaas nooit gekomen, onze verwachtingen bleken te ver uit elkaar te liggen en ik wilde vasthouden aan mijn eigen vertelstem en artistieke ideeën. Toch heeft het me wel gesterkt in het gevoel dat er wel degelijk een plek voor mij was in de kunst. Ondertussen kabbelde mijn leven in de vinexwijk rustig door. Nog steeds werkte ik parttime als stewardess, maar daarnaast was ik ook moeder en inmiddels veertigplusser. Via de school van de kinderen leerde ik andere moeders kennen en sloot ik mij aan bij een wandelclubje. Door de gesprekken die ik met mijn leeftijdsgenoten voerde kwam ik op het idee van De Midlifeclub.

Als je de media mag geloven moet de hele wereld jong en hip zijn en tel je na je veertigste niet meer mee. De wereld die ik om mij heen zag was echter heel anders. Ik zag vrouwen juist opbloeien naarmate ze ouder werden. De zoektocht naar erkenning van hun ouders of omgeving vervlakte en hun eigen identiteit kreeg duidelijkere vormen. Bevrijd van de ketenen die oordelen van hun omgeving vormden kozen zij ervoor dingen te doen die zij leuk vonden en zo kwam ik op het idee van De Midlifeclub, een ‘coming of middle-age’ roman over vier vrouwen, maar wel een met een zwart randje.

Twee maanden heb ik mijn manuscript laten liggen voordat ik voldoende moed had verzameld om het naar een paar uitgeverijen te sturen. Karin Belt

De keuze voor Ambo|Anthos was makkelijk, vanaf het moment dat ik de uitgeverij op de Herengracht binnenkwam en de medewerkers leerde kennen voelde ik mij er thuis.

Toen begon het grote werk, 30.000 woorden moest ik schrappen en even was ik er opnieuw van overtuigd dat ik het niet kon. Toch bleek het herschrijven makkelijker dan ik had gedacht, ook doordat ik zo goed begeleid werd door mijn redacteur die mij niet alleen aanwijzingen gaf, maar ook moed in sprak.

De naam Ambo|Anthos opent deuren, kwam ik later tot ontdekking. Als ik nu ergens vertel dat ik Ambo|Anthos auteur ben draaien er ineens hoofden om. Toch vond ik het moeilijk om mijzelf te verkopen toen mijn boek pas uit was. Daar stond ik dan op de Margriet Winterfair met een wijntje in mijn hand (met name dat wijntje hielp mij een grens over te gaan) ongegeneerd mijn boek aan te prijzen, mijn hoogrode kleur verstopt achter een laag pancake. Inmiddels gaat het me al iets beter af en denk ik ‘ik heb een goed boek geschreven, waar ik trots op mag zijn en dat wil ik graag met anderen delen’.

Tot nu toe krijg ik goede reacties op mijn boek. Natuurlijk, af en toe kom ik een slechte recensie tegen maar die wegen niet op tegen de vele prachtige complimenten die ik van anderen krijg. Het hoort erbij, leren incasseren en leren te accepteren dat niet iedereen geniet van hetzelfde.

Inmiddels ben ik begonnen met mijn tweede roman. Ik wil er nog even niets over verklappen, maar dat het weer een spannend boek wordt is zeker.

Tekst: Marja West | Bron foto: Priscilla Buijsen

 

 

Laat een reactie achter