Nog geen TenPages account? Meld je aan
Nadat mijn manuscript Het Amazoneverbond binnen drie weken de benodigde hoeveelheid aandelen en aandeelhouders had gehaald, voelde ik mij de koning van de wereld. Mijn eerste lesje nederigheid kreeg ik kort daarna van TenPages zelf. Het commentaar op mijn manuscript was dermate raak dat ik het er wel mee eens moest zijn. Kort en goed: Ik was bezig veel te veel te etaleren wat ik allemaal wist en dat haalde de vaart uit het verhaal. Typisch iets wat aandeelhouders nog niet opvalt als je maar tien pagina’s van een verhaal leest. Dus terug naar de schrijftafel!
Nu moeten jullie weten dat ik het geen enkel probleem vond om aan mijn tekst te werken, zolang het maar ging over taal, zinnen, tempo, indeling, kennis etaleren, en darlings die op de hitlist terecht kwamen. Waar ik onvermurwbaar bleef, was op het gebied van koeien. Nee, lees deze column rustig verder. Ik ben niet krankzinnig geworden. Marketing goeroe Seth Godin heeft ooit
geschreven dat je nog zo’n mooie koe kunt hebben, maar dat ze tussen alle andere zwart-witte koeien in de wei nooit zal opvallen. Dus als je een verhaal schrijft dat al is geschreven, of op de manier die al is gedaan, heeft het publiek eigenlijk weinig reden om jouw verhaal te lezen. Je valt namelijk gewoonweg niet op. Het zou kunnen dat je uit de wei wordt gevist en dat je wordt gewaardeerd om wat je bent en hoe je schrijft. Maar groot is die kans niet. Als je daarentegen een paarse koe hebt, kunnen er twee dingen gebeuren. Mensen vinden het niets, of mensen vinden het prachtig. Maar in elk geval valt je koe wel op!
Dus had ik Hoe schrijf je een bestseller voor dummies gekocht en een aantal dingen opgezocht die verplicht of verboden zijn in een goed boek. Wat verplicht was, deed ik niet. Wat verboden was, deed ik wel. De regels waar ik het mee eens was liet ik natuurlijk intact. Maar ik evalueerde wel eerst alle regels met een “oh ja, dat zullen we nog wel eens zien attitude…” Een paar dingen
konden best anders, vond ik.
Vanuit proeflezers en TenPages vloog het “dat kun je niet maken” om mijn oren. Toen wist ik dat ik goed zat. Maar toen moest ik naar de uitgever…
Er waren meerdere uitgevers geïnteresseerd. De grootste riep direct dat ik een leuk verhaal had, maar dat ik – als het door hen zou worden uitgegeven – wel moest herschrijven. Letterlijk zeiden ze: “Lezen moet een feest van herkenning zijn. Lezers willen niet te erg verrast worden. Ze rekenen erop dat een verhaal op een bepaalde manier loopt, en daar worden ze blij van. Wij weten dat en daarom verkopen we ook zoveel boeken.”
Uitgeverij De Crime Compagnie vond het juist enorm origineel wat ik had gedaan. Het Amazoneverbond wordt dan ook uitgegeven door de Crime Compagnie. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden. In elk geval veel leesplezier gewenst!
> Bekijk Het Amazoneverbond
Stel een manuscript verkoopt 2.000 aandelen, maar niet verspreid over minstens 100 aandeelhouders. Wat dan? De verkoop van aandelen loopt in dat geval gewoon door. Tot er door 100 aandeelhouders aandelen gekocht zijn. Het extra geld dat is bijeengebracht, wordt dan uitgekeerd aan alle aandeelhouders. Voorbeeld: er worden uiteindelijk 2.180 aandelen verkocht. Dan wordt er 900 euro (180 * 5) naar rato aan de aandeelhouders uitgekeerd.
De opbrengst per aandeel op basis van de boekverkoop wordt dan wel minder. Want de 10% over de netto boekverkoopomzet wordt verdeeld over alle aandeelhouders, dus in dit voorbeeldgeval over 2.180 aandelen. Maar een voordeel bij een manuscript dat meer dan 2.000 aandelen verkoopt is natuurlijk wel dat het breder gedragen wordt. De kans op een verkoopsucces is dus groter!