TenPages.com
Nog geen TenPages account? Meld je aan
- Je bevindt je hier:
- Home
- > Inspiratie
- > Columns
column
Niet zonder mijn kookwekker en hoe ik graag schrijf
Door Claudia Biegel1 september 2010, 18:17 uur
Claudia Biegel is schrijfster en redacteur. Ze wordt in 1957 geboren als oudste dochter van Indische ouders. Ze is fantasierijk opgevoed, met een vader die groot verteller is, en begint al op de lagere school met het schrijven van verhalen, die ze voorleest aan haar zusje en de kinderen in de buurt. Op dit moment werkt ze aan haar roman Foute Sarah's en schrijft ze een vaste column voor de website Catherine.
In haar column voor TenPages.com vertelt ze over het proces van schrijven, het belang van een kookwekker en hoe ze zichzelf motiveert om door te gaan als ze geen zin meer heeft.
De kookwekker
De steun in de rug, om die perioden door te komen waarin ik geen letter op papier kan krijgen of me er gewoon niet toe kan zetten om achter de computer plaats te nemen, is mijn kookwekker. Kom op, fluister ik, zet hem op tien minuten, kijk wat je daarin kunt schrijven en als ie afgaat, stop je gewoon. Tien minuten moet op te brengen zijn en zo niet, dan maak je er vijf van, beloof ik mezelf.
Schrijven op zolder
Met de wekker in de hand klim ik naar zolder, zet hem precies op tien minuten, geen seconde later, en ga aan de slag. Wonderbaarlijk hoe snel die minuten om zijn als je aan het schrijven bent. Snel, veel te vroeg, klinkt de bel, dat stoort, irriteert. Nu al? Kom op, tien minuten erbij, zit er nu net lekker in. Totdat ik hem helemaal niet meer instel, teveel moeite en het leidt af bovendien van mijn verhaal dat
plotseling vorm krijgt, begint te leven en zich ontwikkelt zoals dat gaat wanneer er inspiratie los komt, wanneer er geen sprake is van dwang maar alleen van drang.
Het evenwicht vinden tussen schrijfdrang en schrijfdwang is voor mij het geheim van schrijven. Want helemaal loslaten, alleen schrijven op die momenten wanneer je echt, echt zin hebt, aandrang voelt, lukt niet. Te vrijblijvend. Er is zoveel afleiding en voor je het weet is er alweer een dag, week, maand om zonder dat je het manuscript het ingekeken. En dan verlies je het contact, sterft je verhaal een langzame dood want zonder aandacht komt dat niet tot leven. Verhalen hebben net zoals planten verzorging nodig, niet teveel maar ook zeker niet te weinig.
De andere kant, dwang, put uit. Althans in mijn geval. Of je maar doorgaat met uitwringen van een droge dweil. Komt niets meer uit. Erger nog, het gaat pluizen, uit elkaar vallen.
Taai middenstuk
Evenwicht dus, het schrijfproces, en geduld ook, als het niet goed gaat, de vlam niet wil vonken vooral zo halverwege. Op het moment tussen het spannende begin en het ontluisterende einde. Het taaie middenstuk, doorbijten, niet opgeven. Weten dat de climax volgt, het zoet eraan komt, echt, echt.
Een boek schrijven lijkt op bevallen
Daarna, als alles eindelijk op papier staat, volgen er nog weken van redigeren maar die vallen licht, het verhaal is geboren, de bevalling doorstaan. Nu is het alleen een kwestie van de
nieuwgeborene wassen, kleertjes aan en voeding geven zodat ze groeit en op een bepaald moment op eigen benen kan staan, de wereld ontdekken in een enveloppe met een keurig briefje erbij: Geachte redactie. Ontvang hierbij mijn manuscript…
Natuurlijk is het slikken (huilen misschien wel) als die botte afwijzingen op de mat vallen. Past niet in het fonds. En als er meer uitleg volgt, gaat dat in een geheimtaal die je niet kunt duiden. Want wat moet je met opmerkingen als: Het verhaal leeft niet, is niet literair genoeg, de personages komen niet los van het papier? Waarom niet gewoon zeggen wat er aan de hand is, in plaats van vage bezweringen?
En als het dan echt niet lukt
Toch zul je het hiermee moeten doen, meer krijg je niet en met die paar losse kreten moet je dus je roman herzien totdat het allemaal wél leeft en in een literaire wonderwereld. Onmogelijke opgave? Ja. Laat je het erbij zitten? Nee. Gelukkig zijn er nog een aantal listen die je kunt verzinnen, zoals een boek doornemen over het schrijfproces, cursussen volgen, een schrijfcoach inhuren enzovoort. Mocht alles onverhoopt toch op niets uitlopen, krijg je die roman maar niet hoger getild, dan nog geen nood. Heeft niet iedere schrijver een lijst met ‘vroeger werk’, geschreven voor de grote doorbraak? Nou dan…Begin een backlist, zet hem daarop en start de volgende roman. Geen zin? Wat dacht je van een kookwekker, moet vast wel ergens te vinden zijn…
Waarom aandelen in een manuscript kopen?
- Je laat de schrijver van het manuscript zien dat je vertrouwen in hem of haar hebt.
- Als het manuscript alle aandelen verkoopt, wordt jouw (profiel) naam vermeld achterin het uitgegeven boek als 'ontdekker'.
- Als alle aandelen van een manuscript verkocht worden, ga je geld verdienen met de boekverkoop!
- Als het manuscript niet alle aandelen verkoopt, krijg je € 4,- per aandeel (80%) teruggestort op je account.
Hoeveel kun je verdienen met je aandelen?*
Minder dan 100 aandeelhouders
Stel een manuscript verkoopt 2.000 aandelen, maar niet verspreid over minstens 100 aandeelhouders. Wat dan? De verkoop van aandelen loopt in dat geval gewoon door. Tot er door 100 aandeelhouders aandelen gekocht zijn. Het extra geld dat is bijeengebracht, wordt dan uitgekeerd aan alle aandeelhouders. Voorbeeld: er worden uiteindelijk 2.180 aandelen verkocht. Dan wordt er 900 euro (180 * 5) naar rato aan de aandeelhouders uitgekeerd.
De opbrengst per aandeel op basis van de boekverkoop wordt dan wel minder. Want de 10% over de netto boekverkoopomzet wordt verdeeld over alle aandeelhouders, dus in dit voorbeeldgeval over 2.180 aandelen. Maar een voordeel bij een manuscript dat meer dan 2.000 aandelen verkoopt is natuurlijk wel dat het breder gedragen wordt. De kans op een verkoopsucces is dus groter!
